Dille schreeuwde het van de daken!

Twee en een half jaar geleden—op 1 dag na, maar vorig jaar was een schrikkeljaar dus qua dagen zitten we wel goed—ben ik begonnen met loggen. De hele zaak eerst gewoon thuis gehost, op mijn eigen Macje; later op de server van Mata (die ook nog wel een paar posts heeft gegastlogd, maar op een gegeven moment spoorloos is verdwenen), en weer wat later op een eigen server. Twee en een half jaar leut, lief, leed, links en gelul. En het is mooi geweest.

Oh.
Mijn.
God.

(via)

En wat zien ik: WordPress 1.5, genaamd “Strayhorn”, is uit beta. Dames en heren, start die downloads maar.

Zoë sprak vanmorgen heel wijs:

Real programmers don’t write in Basic. Actually, no programmers write in Basic after age 12.

Alle Visual-Basic weenies mogen die in hun zak steken.

Ik had het u gisteren al willen vertellen, maar toen besloot de server om na een software-update de kont tegen de krib te gooien en mij daar het grootste deel van de dag mee bezig te houden.

Ongeveer een half jaar geleden gaf ik mijn toetsenbord een kopje koffie. Dat leek redelijk afgelopen, maar toch ging het toetsenbordje steeds rotter tikken. Vooral de grotere knoppen (shift enzo) gingen nogal zeurderig lopen doen over hoe ze ingedrukt wilden worden. Als je met twee vingers tikt is dat nog wel te doen, maar als je dat blind, met tien vingers, en onder permanente tijdsdruk moet doen suckt het enorme hoeveelheden kont. Sterker nog, ik kreeg steeds meer last van mijn vingers van het verkrampte-op-shift-rammen. Enig idee hoevaak je op shift moet rammen als je een potje aan het coden bent? Best vaak, neem dat maar van mij aan.