Dille schreeuwde het van de daken!

Neem het aan van iemand die er nu ervaring mee heeft: koffie en toetsenborden gaan niet samen. Echt niet. Ik heb gisteren een halve mok koffie (met melk) in mijn toetsenbordje laten verdwijnen…

Gelukkig ben ik natuurlijk gezegend met een onmenselijk snel reactievermogen, dus voor het toetsenbord goed en wel wist wat-em overkwam had ik de stekker er al uit (de USB-stekker, that is—ik trek niet de spanning van mijn Mac af als daar geen reden voor is) en het toetsenbord op zijn kant. Dat scheelde al een hoop (koffie), maar natuurlijk kun je het daar niet bij laten. Water, ja, maar koffie niet. Dus: toetsenbord uit elkaar pulken (na, natuurlijk, de koffie van bureau, grond en paperassen te hebben afgedept). Enig idee hoeveel schroefjes er in een toetsenbord zitten? Ik wel. Veel te veel.

Deb en ik zijn zo’n 2 1/2 uur bezig geweest met het schoonmaken van alle 65 miljard onderdelen van het toetsenbord, het droogmaken van al die onderdelen en het weer in elkaar zetten van het toetsenbord. Gezellig werk hoor, je kunt erbij praten en een peukie roken, maar ik had die tijd liever anders besteed. Maar goed, alles zat weer zo’n beetje in elkaar, dus: aansluiten die hap. Who cares dat we 4 schroefjes overhadden.

Natuurlijk deed het toetsenbord geen fuck.

Qua USB was alles in orde: Apple System Profiler wist me te melden dat er een toetsenbord-met-hub aanwezig was, en bij het herstarten (je moet toch wat) ging het caps-lock-lampje ook vrolijk even aan. Maar op welke knop ik ook ramde, no dice. Nee, da’s niet helemaal waar, de aan/uit-knop die op Mac-toetsenborden zitten deed het wel.

Ik zag het dus al helemaal gebeuren dat ik een ander toetsenbord kon gaan kopen, waar ik niet echt op zat te wachten. Hoewel… Het toetsenbord dat Apple destijds met de G4 leverde was hetzelfde knoppenplankje dat bij de iMac zat, maar dan “graphite” in plaats van “groen-blauwig”, en met een langer snoer. Maar verder dezelfde ronduit debiele layout: geen delete, geen end, gewoon een half toetsenbord. Leuk voor een iMac, maar absoluut dikke kont met haar voor Serieuze Mensen. Ik zou dus op zich niet spugen op een Echt Toetsenbord, maar om dat noodgedwongen te moeten halen, da’s ook weer niks. Een beetje toetsenbord kost toch ook een euro of 70, 80.

Toen ik ’s avonds compleet depressief in bed lag (u had er eens bij moeten zijn, ik was zó zielig!) bedacht ik me ineens dat het nogal gek was dat alles van het toetsenbord het deed—inclusief het lampje, waardoor een dikke vette short circuit in het knoppen-plankjes-electronica-gedeelte uitgesloten was. Dat electronica-gedeelte bestaat uit twee transparante velletjes kunststof met allerlei baantjes geleidend materiaal erop. Als je dan op een knop drukt, komen twee baantjes op een bepaald punt tegen elkaar, en dan weet het toetsenbord dat je op een knop hebt geramd, en welke dat was. Bere-nifty. Maar had ik die vellen wel op de goede manier teruggepropt? Ik begon te twijfelen.

Vanochtend meteen naar beneden geraced, toetsenbord uit elkaar getrokken (oefening baart kunst) en de lappen gewisseld, toetsenbord weer in elkaar geschroefd (oefening baart kunst, maar 2034352 schroefjes blijft een kutwerkje) en aangesloten… Tjakka, werken.

De moraal van dit verhaal: houdt koffie en toetsenborden strikt gescheiden. En let op hoe je toetsenbord in elkaar zit als je toch de fout ingaat.

Overigens tikt mijn toetsenbord weer als nieuw, dat wel!