Dille schreeuwde het van de daken!

Nee, die waardebon is nog steeds niet uitgegeven natuurlijk…

Ik ben niet alleen gezegend met een enorm hoog IQ, maar ook met een tegelijk fantastisch en belabberd gehoor.

Ik ben jarig. Leve mij.

Een postje over het weer, maar dan wel omdat het zulk lekker weer is. Dat u niet denkt dat ik niks beters te melden heb…

dille kijkt achterom, en zoals u weet is dat onverstandig.

Als je jeuk hebt moet je krabben, of hoe goedkoop duurkoop werd.

Dille relativeert de woede van de ouders van Theo van Gogh.

Hoezo kun je geen kerstboom halen op de fiets?

Debsel en dille maken een uitstapje naar de psychiater, en komen gedesillusioneerd terug. Alweer.

dille is een heel postkantoor kwijt

Koop ik niet meer: groene thee, “met een vleugje citroen”, van Pickwick.
Ik ben niet vies van een vleugje citroen, maar dit is een wel heel heftig vleugje…

Hoe dille ook poogde te stoppen met roken…

Of: dille onderzoekt zijn roots en probeert te beslissen waar zijn toekomst ligt

De huidige layout hier stevent alweer op zijn eerste verjaardag af, en dat betekent dat het hoog tijd wordt voor vervanging. Op die vervanging ben ik al een poos aan het broeden, zonder dat dat overigens al iets tastbaars heeft opgeleverd. Ik wilde tot voor kort de omkat combineren met een upgrade van WordPress, maar die upgrade is vrij makkelijk te doen en kan dus binnenkort, en voor de omkat wil ik iets meer tijd uittrekken. Dit keer moet het In Eén Keer Goed, namelijk. Niet meer dat halfslachtige touwtjes-en-plakband-werk dat u hier aantreft.

Een andere reden om even met die upgrade te wachten, was het feit dat die …

Ik wilde eigenlijk een leuk, gezellig, oersaai postje doen over del.icio.us, maar dat moet maar even wachten. Op dit moment baal ik namelijk een beetje, en (niet voor het eerst) is deze geestestoestand teweeggebracht door Falende Hardware™.

Gisteren had ik even een windhoos update over Debs laptopje heen gegooid, en zoals gewoonlijk draaide de “na deze update dient u wellicht te herstarten” uit op een “tuurlijk moet je herstarten, wat dacht je dan, gèk!”. Bij het herstartproces (dat overigens ontzagwekkend lang duurt) hoort ook het ritueel van Het Mounten Van Twee SMB-Shares Op Mijn Mac. Dit keer eindigde dat een beetje vroegtijdig en klaagde windhoos over onbereikbare netwerkpaden of zoiets. “Nou ja, zal wel, fuck it”, dacht ik nog, maar vanochtend …

Gisteren streek hier in Assen de DoDo Roadshow neer. DoDo is een initiatief van een aantal instanties (KvK, Provincie Drenthe, Syntens en nog een paar) om het gebruik van ICT in het noorden een beetje te promoten. We schijnen hier achter te lopen, namelijk. Zeggen ze. Anyways, een roadshow dus, met gratis koffie en mogelijkheid tot netwerken, dus leek het me handig om er naartoe te gaan.

Ik moet wel zeggen dat dat met een beetje gemengde gevoelens was: als ik door de DoDo-site heenklik (moet u ook eens doen), krijg ik een beetje het idee dat het voor een deel “feeding the hype” is, en daar ben ik niet zo’n voorstander van—mogelijke slachtoffers klanten hoeven niet het idee …

U kon het net al bij Deb lezen: ik ga hier weg.

Kent u toch wel, dat spotje? Waarin die gozer een beetje overal “Hé, die’s van mij!” loop te roepen? Ik geloof dat de algemene strekking was dat het best hip is om in de grafische branche te werken. Dat is het ook wel; ik kan ervan meepraten, want ik heb een paar jaar in de grafische branche gewerkt.

Toch leuk om een paar jaar later in de toko een verpakking terug te zien die je jaren geleden (mede) hebt opgemaakt…

Natuurlijk, ik had het al maanden geleden gehoord: bepaalde supermarkten wilden de eurocent schrappen. Alle prijzen zouden dan naar 5 ct worden afgerond, want blijkbaar hadden de dames en heren kassamutsen het erg moeilijk met zoveel verschillende muntjes. Dat viel bij mij eigenlijk wel mee, ik vind het nog steeds klotegeld, maar ach, het went, ook de centen. Vooral omdat je dan tenminste nog betaalt wat er op het prijsstickertje staat, en niet een paar cent meer—op lange termijn loopt dat toch wel op. Vooral omdat “een paar cent” nu dik twee keer zoveel is als vroegâh, toen alles uiteraard nog betâh was.

Maar goed, laatst waren we weer eens bij de C1000, en ja hoor: die ronden af. ...

Er stond bij de reacties op het laatste postje bij Deb ineens een nieuwe naam, iemand die daar nog niet eerder gereageerd had. Ik klik daar dan altijd op, ik ben altijd benieuwd wie er zoal reageert, wat voor persoon dat is, enzovoorts.
In dit geval dus iemand die ik meteen maar in het blogrolletje heb geplakt, want het is fijn lezen bij Rob. Ik heb nog wel meer namen toe te voegen wegens hoge leesbaarheidsfactor, maar deze moest meteen even. Heb ik gelijk een goed excuus om even tegen u aan te brabbelen (hoi! hoe gaat het met u? hier alles naar omstandigheden redelijk, maar wel chaotisch en druk, en een beetje warm buiten. ja, vies warm weertje geweest. dank …

Ik blijk normaal te zijn.

Het komt nogal eens voor dat het qua werk gewoon “niet wil”. Ik kom gewoon niet in beweging, ik staar maar wat naar mijn scherm, ik lees mijn mail, ik klik door wat logjes heen (dankzij de wondere wereld van RSS hoeft dat overigens niet eens lang meer te duren), maar wat ik ook doe: productief werk komt er niet. Aan het eind van de dag ga ik dan lekker zitten balen over hoe weinig er gedaan is. Op andere dagen kan ik zo’n beetje de hele dag nonstop doorgaan, en moet Deb me tot een pauze overhalen, die ik dan met tegenzin neem.

Kent u dat?

Een heleboel mensen in het reactiedinges van Joel bij deze post …

Neem het aan van iemand die er nu ervaring mee heeft: koffie en toetsenborden gaan niet samen. Echt niet. Ik heb gisteren een halve mok koffie (met melk) in mijn toetsenbordje laten verdwijnen…

Gelukkig ben ik natuurlijk gezegend met een onmenselijk snel reactievermogen, dus voor het toetsenbord goed en wel wist wat-em overkwam had ik de stekker er al uit (de USB-stekker, that is—ik trek niet de spanning van mijn Mac af als daar geen reden voor is) en het toetsenbord op zijn kant. Dat scheelde al een hoop (koffie), maar natuurlijk kun je het daar niet bij laten. Water, ja, maar koffie niet. Dus: toetsenbord uit elkaar pulken (na, natuurlijk, de koffie van bureau, grond en paperassen te …

Vandaag wilde ik een stukje over een verjaardag posten, en ik ben pijnlijk met mijn neus op de feiten gedrukt: een loggende vriendin kan je soms flink in de weg zitten… Ze was me voor!

En dat fruit komt wel goei, lieverd…

Na een aantal jaar trouwe dienst heeft mijn oude muis de geest gegeven. Ik moest dus een nieuwe.

Plaatje klikken voor groter… Links ziet u de stukke, rechts de vervanger.

(Uit een brief die ik van Volleybalvereniging SuDoSa mocht ontvangen:)

Het behoeft nauwelijks betoog dat deze activiteit enorm veel geld kost. Ook zijn wij ons ervan bewust dat dit de zoveelste brief is waarin bij u om een financiële bijdrage wordt gevraagd. Toch willen wij u vragen deze brief niet zomaar in de prullemand te doen belanden, maar ruimhartig te wezen en ons ter gelegenheid van ons Gouden Jubileum een cadeau te geven in de vorm van een eenmalige financiële ondersteuning. Ten slotte zorgen wij ook voor een veiliger samenleving door meer dan 500 leden, waaronder ca. 350 jeugdleden onder de 18 jaar, zinvolle vrije tijd besteding te bezorgen en dat is ook in uw voordeel.

Par-fucking-don?
Dus door een sportclubje—...

Dit moet ik toch wel even kwijt: ik kan er enorm van genieten om ’s ochtens in de tuin te zitten. Niet te vroeg, want dan is het nog wat frisjes, niet te laat omdat het dan al wat warm wordt, maar zo rond een uur of 9, 10. Geweldig. Lekker ontspannen, bakkie koffie, peukie, misschien een ontbijtje, en gewoon even nergens mee bezig zijn. Blij zijn dat je een tuin hebt, en dat daar ’s ochtends de zon op staat. Blij zijn dat het lekkere weer er weer is.

Helaas meldt mijn desktop-weerstationnetje me dat dat morgen of overmorgen alweer gedaan is—nattigheid op komst…

Om 9:30 maar eens opgestaan, junior bleek ook uit te willen slapen na zijn nachtelijke avontuur. Pfff, ben er nog moe van. Maar goed… De dag was begonnen en 5 minuten later kwam junior ook zijn kamertje uit strompelen. Eerst koffie en ontbijtje.

Aan het werk maar, keukenraam gelapt, aanrechtblok gesopt, beetje afnemen hier en daar. Tijd voor Michael (een schone broek), samen met de Duplo™ gebouwd. Toen was het alweer tijd voor de middag boterham. Michael op bed, wat domeintjes toegevoegd, wat fototjes voor mijn mams bewerkt. Michael maar weer uit zijn bed gehaald, slapen is voor mietjes!

Lekker zitten kleien, jah met echte klei! Een bloempie en een vlinder, sjonge, sjonge dat valt nog niet mee! Dan maar …

Na alle ellende de afgelopen week, waren we er wel even aan toe om wat andere muren om ons heen te zien. Gelukkig hadden we al een afspraak staan bij jut en jul om daar wat tijd door te brengen. En, uiteraard, een potje te Catannen.

Nou heeft Giffie nogal de neiging om onbeschaamd een potje te gaan lopen winnen. En dat met zo’n gemak van “mwah, ik doe dit elke dag”. Wat waarschijnlijk nog eens waar is ook. Dit keer hadden we nog enige hoop, zeker na hoe dat vorige keer was gegaan, maar helaas… Ze hebben een flinke bak met uitbreidingssets, die er gewoon op gemaakt zijn om nietsvermoedende gastcatanners helemaal gek te maken. Dát is niet helemaal gelukt, ...

In augustus vorig jaar waren er twee postjes over het slechte lopen van onze hond Panter—om precies te zijn, deze en deze. In het kort: Panter begon steeds slechter te lopen, er werd bloedonderzoek gedaan, daar kwam niet iets heel duidelijks uit, en hij werd aan de Prednisolon gezet, om te kijken hoe dat ging.

In eerste instantie ging dat heel wat beter en kon Panter weer tot aan het hondenveldje komen. Toch zakte dat weer wat af, en zijn we weer naar de dierenarts gegaan. Er is toen een spierweefselonderzoek gedaan, en daar kwam de uiteindelijke uitslag “myositis” uit. Myositis is een auto-immuunziekte, waarbij het eigen spierweefsel wordt aangevallen, waardoor dat als het ware verdwijnt. Er is niet …

Het afgelopen weekend hebben we deels in het gezelschap van van Duijn & Liandrah doorgebracht. Mocht daar nog enige onduidelijkheid over bestaan: van Duijn en yours truly hebben, ergens in een grijs verleden, dezelfde school bezocht (overigens dezelfde school als waar zij op heeft gezeten—het is inderdaad een klein wereldje), waarna we elkaar een aantal jaar niet echt tegenkwamen, waarna we een goed half jaar collega’s waren, waarna we elkaar een aantal jaar echt niet tegenkwamen, waarna Liandrah per stom toeval (en de site van Deb) weer aan mijn bestaan herinnerd werd, waarna we elkaar nog steeds niet tegenkwamen maar wel regelmatig spraken. Van Duijn is namelijk een concullega van me, zo blijkt.

Aan dat elkaar niet tegenkomen is …

...en dit keer waren ze goed lang bezig, ook. Ze hebben de hele ochtend gespendeerd aan het, op het oog, vervangen van het hele billboard. Nou ja, het board-gedeelte.
Plaatje is klikbaar…

Ik heb nu al een dik half jaar een bedrijf. Ik heb ook al ongeveer een half jaar een faxmasjien.

Vanavond ontving ik voor het eerst een fax.

Het leuke van mijn frequentie van posten (bijna nooit, dus), is voor mij duidelijk: je houdt nog eens tijd over voor andere dingen. Het nadeel is natuurlijk, dat u, mijn trouwe publiek, al die hoogtepunten uit mijn immens boeiende bestaan moet missen. En dat vind ik dus niet kunnen, dus krijgt u nu alsnog een verhaaltje voor het slapengaan, van een week of twee geleden.

Ik heb al jaren een Zippo. En met “al jaren” bedoel ik dus echt “Al Jaren”, sinds de middelbare school. Intussen ben ik er wel al eens één kwijtgeraakt, maar die werd snel vervangen. Ik ben een Zippo-mens, niet op mijn gemak als ik met een gaskokertje probeer mijn versgevouwen sjekkie doeltreffend in de fik te …

Allereerst: ik denk dat ik dit log maar ga omdopen naar dille schreeuwt het zo heel af en toe nog van de daken, als hij eraan toekomt. Ofzoiets. En dan dat blogrolldinges eraf smijten, want voor het lezen van logs heb ik al helemaal geen tijd meer.

Jamaar, jamaar, waarmee heeft u het dan zo ontzettend druk? Ik hoor het u gewoon in vertwijfeling uitroepen. Nou, met leven dus. Het Echte Leven. Niet dat dat leven van mij zo ontzettend veelzijdig en/of spannend is, dat niet, maar toch… Je hebt er wel een dagtaak aan. Een paar hoogtepuntjes van de afgelopen tijd:

Michael is twee jaar geworden. Wow. Ik ben alweer twee jaar papa. Gelukkig verliep zijn verjaardag heel wat minder chaotisch …

Juist. Klussen. Alweer.

Van Duijn vond het nodig om een klustafette te starten.
“Klustafette?”
Klustafette ja. Samentrekking van “klus” en “estafette”. Heb ik hier zojuist helemaal zelf bedacht en ik ben er best trots op, zo’n woordspeling kom je niet iedere dag tegen.

Anyways, van Duijn dus. Die leest iets bij een ander en springt er gelijk bovenop. Op zich nog niet zo erg, maar hij vindt het ook nodig om mij aan het werk te zetten. Juist. Klussen dus.

Behalve de dingen die ik op dit log nog te doen heb (misschien ooit nog eens iets van die onkruidtrekkers posten, wellicht dat divje om het blogrolldinges weer weghalen omdat het toch het probleem niet oplost dat het op zou moeten lossen, en bovendien nog …

Ik moet zeggen: u houdt het aardig vol zo zonder mij. Ondanks dat ik hier al een week of wat niet ben geweest (om van het verhaal van de onkruidtrekkers nog maar niet te spreken, dat ligt vandaag precies een maand achter op schema…) blijft u toch komen. Geweldig.

Dat ik zo weinig van me laat horen heeft een aantal redenen, waarvan u de belangrijkste deze is: ik ben sinds kort zelfstandig ondernemer en heb het in die hoedanigheid best wel druk. Een hoop regelwerk, zelfstandig ondernemer zijn, maar het heeft ook zijn pluspunten. Overigens, als u naar die site doorklikt (wat ik toch wel een beetje hoop natuurlijk): er staat nog niet veel tekst in, dat weet ik. Komt nog.

Verder …

Op mijn beestjes-klaagzang gaf Neneh een tip als reactie: vangpotjes. Die zouden oorwurmen aantrekken, die weer dol zijn op bladluis. Jammergenoeg ben ik niet zo dol op oorwurmen, maar dat is weer een ander verhaal… Mocht het “bespuiten met tabaks-thee” (tip van de overburen) niet werken, kan ik die potjes ook nog wel eens proberen. Die thee, overigens, trek je gewoon van een flinke hoeveelheid oude tabak – dat wordt gruis sparen – op heet water. Nachtje zijn ding laten doen en dan over de plant heensproeien. Als je ervan houdt ruikt het nog lekker ook. En aangezien we allebei rokers zijn…

Verder zijn we vandaag weer lekker bezig geweest in de tuin, en het begint al steeds meer vorm te …

Het is beestjesweer. In de tuin kruipen en vliegen allerlei beestjes, en in huis vliegen er ook wat. De tuinbeestjes zijn over het algemeen niet zo erg, en soms wel mooi. Gisteren vloog er een libelle door de tuin, zo’n beetje quasi-nonchalant tussen de bloemetjes en plantjes door (zoals alleen libelles dat kunnen), en die was zó ontzettend blauw… Gaaf hoor.

Wat ik iets minder vind, zijn de Vretende Beestjes die momenteel de kruisbes aan het opvreten zijn. Vorig jaar hadden ze ook de aalbes te pakken, en heb ik me, het leplazerus lopen sproeien, met matig succes. Groene zeep met spiritus mag dan heel menacing ruiken, die bladluizen trokken zich er geen reet van aan. Grr. Oh, en volgens mij …

Gisteren had ik late dienst, en kon ik genieten van een vrijwel verlaten trein naar Groningen. Blijkbaar hoort dat zo, op een zaterdagnamiddag. Ik had ook nog even de tijd voor de trein kwam, waardoor ik getuige was van een kansloos potje skateboarden.

De boarders in kwestie, twee stuks, waren bezig met wat rondrol-en-springwerk. Bij het station bevindt zich ook een verhoogd stukje stoep, waarschijnlijk aangelegd om een stukje groen met bijbehorend onderhoud uit te sparen. Zo’n verhoogd stoepje trekt natuurlijk, naast hangjongeren, en -bejaarden ook boarders aan: ideaal om grinds te maken en vanaf te springen, al dan niet met draaiend board of salto mortale. Weet ik veel, ik ben geen boarder.

Die twee gasten ook niet echt. Ik heb er …

Eindelijk, de tuin is omgespit. Compleet. Volledig. Helemaal. Van voor tot achter (eigenlijk van achter tot voor, als je het chronologisch verantwoord wilt brengen). Ik vermoed dat ik morgen niet meer uit bed kan komen, maar deze bovenmenselijke prestatie pakt niemand me meer af.

Tijd dus om even er even bij te gaan zitten, “ziezo” te zeggen, en de hele wereld te laten weten wat een enorme goeie kerel ik toch ben. Bij deze.

Binnenkort hoop ik het reguliere programma van “regelmatig loggen” weer te hervatten, wat ook geen geringe opgave is. Tja…

“Een heer in het verkeer is vaak een vrouw”, zegt het spreekwoord. Soms is dat misschien waar, maar bij de vrouw in het verkeer die ik onderweg naar huis zag was dat nou niet meteen de eerste gedachte die in me opkwam.
Terwijl ik rustig bij de bushalte op de bus stond te wachten, minding my own business als het ware, kwam er een mevrouw in een knalpaars autotje aanrijden. De mevrouw zag er nou niet direct uit als een vrolijk tiep, dat in knalpaarse autotjes rondrijdt omdat ze zo’n vrolijke natuur heeft, maar dat terzijde. Belangrijk om te weten is wel, dat de kruising waar ze opaf reed, al een paar weken under construction is, en dat er een soort …

Nee, ik was niet verdwenen, beste Cinner, ik ben gewoon ziek. En niet zo’n beetje ook. Een kop die aanvoelt alsof iemand er met bruut geweld een voordeel-family-pack luiers in heeft gestouwd, een neus die voelt alsof die luiers tweedehands waren, liters snot die eruit dropen, overal spierpijn, moe, suf, fluit in de oren… “Oh, een griepje” zei de mevrouw van het Gak al. Griepje? Ik ben nog net niet dood!

Vorige week ook al een drukke week gehad (wegens een insluiper op maandag, je wil niet weten wat een geregel en gestress dat met zich meebrengt), dus da’s dubbel platliggen.

Things should be back to normal within a few days…

Ik zou anders ook geen verklaring weten voor het feit dat de betrouwbaarheid van de verbinding tussen Assen en Groningen de laatste tijd bijzonder klote is. In een maand tijd al zeker 5 keer vertraging gehad!

Oh, dat is normaal?

Zomaar ineens hoorde ik weer iets van iemand die ik van Heel Lang Geleden™ nog ken. Menno en Liandrah, om precies te zijn. Zij waren collega’s bij Stream (waar ik eerder op een helpdesk zat), en we hebben de nodige uren samen in treinen doorgebracht… Stream zat in Amsterdam, Menno en ik woonden in Rijswijk, en Liandrah in Rotterdam. Op Liandrahs site zag ik, dat er nog steeds mensen bij Stream werken die toen al collega’s waren. Wow, hoe houden ze het vol…

Laatst was ik al tot de ontdekking gekomen dat een collega van me iemand is die ik ook al wel op IRC kende (/me groet OG), waarmee toch maar weer is bewezen dat het inderdaad een klein wereldje …

Weet je waar ik een teringhekel aan heb? Als vanalles weer even een stuk beter lijkt te gaan, en het leven weer een beetje meer in de goeie richting gaat… en dat dan weer, zomaar, het tapijt onder je voeten vandaan wordt getrokken. Hup, weer terug bij af, ga niet langs start, en vergeet die 20 kop maar. Dammit, zo gaat het nou iedere keer, en ik wordt er zolangzamerhand een beetje schijtziek van.

Sorry, maar dat moest ik even kwijt. ‘t Lucht nog niet eens op, ook. Pokke.

Vandaag hebben we ons weer een beetje onledig gehouden met klussen in huis. Nou ja, en een klein stukje buiten erbij. Allemaal van die kleine dingetjes die we eigenlijk al heel lang wilden doen (zeg maar: zo lang we hier wonen), maar die er gewoon nooit van zijn gekomen.

Geeft altijd wel een lekker gevoel, als je dan aan het eind van de dag een hoop van die items op je lijstje kan doorstrepen. Het huis is weer iets meer “ons huis”.

Vandaag heb ik me een beetje nuttig gemaakt door een hoop zand van mijn achter- naar mijn voortuin te verplaatsen. Verdere details bespaar ik u, aangezien die de zaak alleen maar onnodig zouden vertroebelen. Het belangrijkste in dit verhaal is gewoon het lekkere weer, en het feit dat we gezinsgewijs buiten waren: ik aan het scheppen en kruien, Deb aan het zanduitharken, en Michael genietend van de enorme zandbak die door die twee activiteiten ontstond.

Bij het heen- en weerlopen met kruiwagen, kwam ik even met een van de buurvrouwen aan de praat (we wonen aan een soort van parkeerpleintje, dus buurvrouwen zat), en die vertelde me dat er een vent op een motor een beetje door de buurt aan het …

Dames en heren, ik zit vol. Niet van het vreten, hoewel we lekker bietjes gesmikkeld hebben, en tijdens de film (Shine) ook nog eens pinda’s en tortilla-chips. Mijn hoofd zit vol met nieuwe kennis. Ik ben de afgelopen twee-en-een-halve dag volgepompt met allerlei wetenswaardigheidjes over helpdesken in het algemeen, hetgeen me al bekend was, en het helpdesken voor Zonnet in het bijzonder, waarvan een goed deel nieuw was voor me.

Ik heb van alles geleerd over de soorten abonnementen van Zon, wat ze kosten, wat ervoor nodig is, hoe ze achter de schermen werken, wat er eventueel mis kan gaan, en vooral: hoe dat weer opgelost kan worden. Ik weet nu veel beter dan voorheen hoe de diverse ADSL-varianten moeten worden …

Gisteren kreeg ik van het uitzendbureau een pretpakketje om me te verwelkomen. Grote rode schaal, tortilla chips, dipspul, pinda’s, olijven en een flesje Zinniz. Tropical Red.

Ik snap die Zinniz niet. Het zou bier moeten zijn – er staat tenminste Freshbeer op, wat mij Frisbier lijkt te betekenen. Bij fris bier denk ik aan een witbiertje, of een Corona ofzo. Een soort van bier, in ieder geval, die net als de meeste biersoorten gewoon gelig van kleur is. Niet rood ofzo.

Zinniz is rood. Ik vertrouw dat niet, volgens mij is het limonade, of dodelijk (want antivries), of allebei. Iemand ervaring met dit spul, en nog in staat te vermelden hoe dat was? Ik wacht met huiverige spanning af!

Een dille is nooit te oud om te leren, en zeker niet om iets belangrijks en nuttigs te leren. In dat kader ben ik begonnen aan een cursus Omgaan met Borderline. Niet dat ik dat zomaar even voor de lol erbij doe, natuurlijk, er is een goede reden voor. Zoals sommige van mijn trouwe lezers weten, heeft Debby Borderline, wat dus betekent dat ik er iedere dag mee te maken heb. Aangezien dat niet altijd even makkelijk of zelfs maar leuk is, hoop ik er de komende twee maanden een paar richtlijnen, truukjes en handigheden bij te leren.

Vanavond was dus de eerste avond, die, zoals dat vaak het geval is met eerste avonden, besteed werd aan kennismaking en een beetje …

Nee, niet weer een berg gemekker over irritante TV-spotjes: de mannetjes van het billboard zijn weer bezig geweest! Morgen even een kiekje schieten, en dan toch maar eens haast maken met dat bill-log. =]

Weet je wat? Ik doe gewoon even 2 films in 1 postje, da’s supervoordelig. Juist. Mocht u zich bekocht voelen, dan is dat geheel uw eigen rotzorg. =]

Reign of Fire hadden we zondag te pakken. De trouwe lezers onder u weten dat ik er al een poosje op zat te azen, dus dat was een typisch gevalletje “eindelijk!”. Pluspunt van de film: er zitten draken in. Minpunt: in de trailer zie je zo’n beetje alle shots met draken ook wel voorbij komen. Volgens de regisseur was dat om het enger te maken, en hij was ook erg tevreden met het effect; naar eigen zeggen wist de film hem bang te maken. Natuurlijk zijn Deb en ik niet van die enorme …

Zonet zagen we in Nieuws aan Tafel wat itempjes over geld. Het ging zo onder andere over het feit dat geld gelukkig maakt (wat al oud nieuws is), over de werkloosheid, normen en waarden… En eigenlijk werd ik er een beetje boos van.

Geld maakt gelukkig: er is een beroemde econoom geweest die dat heeft bewezen. Petje af. Knap werk. Echt, diep respect voor die man, daar moet wel een Nobelprijsje inzitten. Zoals iedereen die enigzins in de realiteit staat weet, zorgt het hebben van geld ervoor dat je een helehoop minder zorgen en stress hebt—en dus gelukkiger bent. Ook kun je “leuke dingen doen”, wat natuurlijk voor iedereen iets anders kan zijn, maar wat meestal wel geld …

Eindelijk! Ik woon hier nu al iets van anderhalf jaar, en tot nu toe bleven ze altijd voor mij verborgen: de mannetjes die de posters op het enorme billboard achter het huis verwisselen.

U vraagt zich nu wellicht af of ik compleet geschift ben geworden, maar het begon zo langzamerhand een beetje een erekwestie te worden. Dat billboard werd eens in de zoveel tijd opnieuw beposterd, maar ik heb het nooit zien gebeuren. Ik keek dan uit het raam en “hee, er hangt weer een nieuwe”.

U weet nu zeker dat ik compleet geschift ben geworden. De mannetjes van ViaCom zie je nou eenmaal nooit, die doen hun werk in een aan onzichtbaarheid grenzende anonimiteit, dat is hun vak. Nou, mooi niet …

Gisteravond beloofde ik u op de hoogte te brengen van de meest recente verbouwing (nou, versjouwing) die hier heeft plaatsgevonden. Ik had toen in gedachten om dat met foto’s enzo te doen, maar dat gaat niet door. Ik dacht wel redelijk strategische foto’s van “voor” en “na” te hebben, die je dan zo mooi naast elkaar kan zetten (eventueel met “voor” en “na” eronder), om zo het enorme verschil te laten zien. Helaas waren de foto’s minder strategisch dan ik dacht, en lijkt “voor” meer op “wat een zooitje” en “na” op “goh, ze hebben opgeruimd”. Gemiste kans. Eigenlijk zou je er even doorheen moeten lopen om het verschil te zien (en te merken), maar het is wat lastig om …

Aangezien mijn lezers me redelijk heilig zijn (als dat me zo uit komt), heb ik besloten om Vergifjuh een post over mandarijntjes te geven. Ze gaf namelijk in een reactie (op een post die over allesbehalve mandarijntjes ging, mind you) aan dat ze mandarijntjes “gewoon lekker” vond. Ik ben het daar niet helemaal mee eens. Je kunt natuurlijk niet zomaar gaan roepen dat elk mandarijntje per definitie lekker is; zo heb ik laatst bij de plaatselijke Super de Boer een netje mandarijntjes aangeschaft waarover ik eigenlijk niet zo tevreden ben.

Even tussendoor: die mandarijntjes halen we voornamelijk voor Michael, die is er dol op en het is een heel stuk gezonder dan de diverse snoepgoederen waarmee je sommige kinderen volgepropt ziet …

Hoewel we laatst nog even twijfelden of Michael wel echt ons kind was (hij lustte geen pizza!), zijn we nu weer helemaal gerustgesteld. We hebben vanmiddag lekker wat maki sushi (dat zijn van die rolletjes, in zeewier) gemaakt, en dat vondt-ie geweldig. Zelfs gewoon sushi rijst, zonder iets erbij, vondt-ie lekker, terwijl hij normaal gesproken rijst direct weer uitspaugt… Zal ermee te maken hebben dat sushi rijst iets zurig is, en daar houdt de kleine wel van. Citroenen likt-ie ook lekker af. =]

Recept voor maki sushi:
Je hebt sushi-rijst nodig (geen gewone rijst!), rijstazijn, beetje suiker, beetje zout, nori (zeewierbladeren), verse rauwe vis (zalm en tonijn zijn erg lekker), en een komkommertje voor het frisse. Om te dippen: soya saus (geen …

Citroenthee is lekker!

Nou, we hebben het weekend overleefd, geloof ik…

Het was wel weer ff heel erg hilarisch, met heel veel koffie en gesprekken over Bert & Ernie, komkommers, kippen, komkommers in kippen (?), vliegende dode vogels, allerlei andere dingen die ook vliegen, microscopen, middelbare school, het op zijn Haags uitspreken van de woorden "Tering" en "Kânkâh", Mike/Mikey/Michael/McMike, over kussens heenplassen, plassex, ghghghghgh (©Ernie), vi en regexen, afzeiken/de grond intrappen/voor gek zetten, mensen tot pot bombarderen (terwijl ze dat niet zijn), trouwen, scheiden (en andere vormen van ex), geld, geen geld, grappig of niet grappig (al dan niet in combinatie met snappen of niet snappen), koosnaampjes voor je snikkel, de grootte ervan, hangtieten en aardappelzakken met klitteband, grote bedrijven, team building en …

Mag ik even kwijt dat ik de maatschappij ziek vind? Ja? Dankuwel.

Je wordt door allerlei instellingen doorgezaagd over allerlei “gegevens die nodig zijn voor beoordeling/administratie/watdanook”. Je moet voor iets vanzelfsprekends als een ziekenfondsverzekering op de proppen komen met allerlei belastinggegevens “van u en uw partner” van een jaar terug. En niet zomaar gegevens, neeneenee, ze moeten fiscale jaarlonen weten, lonen waarover wel en waarover geen premies worden ingehouden, en ga zo maar door. Om vast te stellen of je boven of onder een bepaalde drempel valt.

Dat betekent dat je dus weer fijn in een stapel paperassen kan gaan spitten, en dan kom je er nog niet uit, omdat het hele belastingstelsel ongeveer zo helder als een (papieren) zak hondenstront is. ...